پرتو- این قلعه از ۶۴ اتاق و دو راه پله، ساخته شده است. شکل ظاهری بیرون قلعه شبیه دیواره ای از دودکش های به هم چسبیده و تعدادی دودکش های جداست.

 شنبه، ۱۸ خرداد ۱۳۹۸
 0
نسخه قابل چاپ
دودکش جن و قلعه دیو

دودکش جن در نزدیکی ماهنشان در استان زنجان، یکی از شگفت‌انگیزترین و پرقصه‌ترین، پدیده‌های ایران است. این پدیده، سنگ بزرگی درون یک دشت، با چند ستون بزرگ روی آن است که هرکدام سری قارچ‌شکل و همچون آدمیان کلاه به سر دارد.

دودکش جن در اصطلاح زمین‌شناسی «هودو» (Hoodoo) نامیده می‌شود و در حقیقت به نوعی از فرسایش گفته می‌شود که در اثر آن مناره‌های طویلی از رسوبات و سنگ‌ها از لایه‌های ابتدایی باقی می‌مانند.

دژی نیز در زیر این پدیده از دوران ساسانیان به یادگار مانده که «تخت دیو» یا «قلعه بهستان» نامیده می‌شود. مردم محلی جایگاه این سنگ بزرگ را جایی که جن‌ها در آن زندگی می‌کنند، می‌دانند و بر این باورند که موجودات زنده نمی‌توانند شب را در کنار آن سپری کنند.

چون در گذشته ساخت هر بنایی که برای  انسان سخت بوده را به جن و دیو نسبت می دادند.  هودوها همیشه پدیده‌ای قابل توجه برای زمین‌شناسان هستند اما از هودوهای زنجان هیچ حفاظتی انجام نمی شود و در معرض تخریب قرار گرفته است.

 

در پای این دودکش ها دژی کهن قرار دارد که خبر از قدمت طولانی این محل می دهد.  با گذر از دودکش ها به بقایای قلعه بزرگی برمی خوریم که به آن قلعه بهستان با تخت دیو می گویند. این قلعه  با 64 اتاق و دو راه پله در لیست آثار ملی قرار دارد و بازدید از آن بسیار خاطره انگیز است. شکل ظاهری بیرون قلعه شبیه دیواره ای از دودکش های به هم چسبیده و تعدادی دودکش های جداست. در پایین قلعه روزنه هایی به چشم می خورد که ظاهر آن را  را مرموز و اسرار آمیز کرده است. دلیل این که به این قلعه، «تخت دیو» می گویند این است که محلی ها بر این باور بودند که دیوها بر روی سنگ های مسطح بالای ستون ها می خوابند. قدمت بنای اولیه این قلعه به دوره ساسانی برمی گردد اما از آن در قرن های 5 و 7 هجری استفاده می شده و برای ساختن اتاق های آن کوه ها را حفر کرده اند.

فضای کلی قلعه به 3 قسمت اتاق‌ها، دالان‌ها و راه‌ پله‌ها تقسیم می‌شود.‌ در ضلع‌های غربی و شرقی، راه‌ پله‌های زیگزاگی وجود دارد که طبقات زیرین آن فرسایش زیادی پیدا کرده اند و عبور از آن ها خطرناک است. راه‌ پله‌های ضلع شمال‌غربی قلعه کاملا سالم و دست نخورده اند و در بالای آن ها، اتاقی به شکل طاق محراب‌های مسجد های اسلامی قرار گرفته است.

 

 

 

*برگرفته از :  الی گشت

                       :  کجارو                 

*گردآوری: سوسن بیانی

 


مطالب مرتبط